Binnen de farmaceutische industrie zijn team commercieel en team medisch vaak sterk van elkaar gescheiden. En daar is natuurlijk een goede reden voor. Communicatie binnen healthcare vraagt om objectiviteit, wetenschappelijke onderbouwing en duidelijke kaders rondom wat wel en niet besproken mag worden. Die regels zijn belangrijk en dragen bij aan betrouwbare communicatie richting zorgprofessionals en patiënten.
Tegelijkertijd zien we in de praktijk dat die scheiding soms ook leidt tot twee werelden die steeds verder uit elkaar bewegen.
Teams werken naast elkaar aan dezelfde therapiegebieden, spreken dezelfde stakeholders en verzamelen allebei waardevolle signalen uit het veld. Alleen komen die perspectieven intern lang niet altijd goed samen.
Dat zie je bijvoorbeeld terug in onderzoeksprojecten. Medische teams halen vaak andere inzichten op dan commerciële teams. De ene kant hoort meer over inhoudelijke vraagstukken, twijfels rondom data of ervaringen uit de praktijk. De andere kant krijgt juist signalen over implementatie, communicatie of knelpunten binnen de patiëntreis.
Allemaal relevante informatie. Alleen blijft die kennis in de praktijk nog regelmatig binnen afzonderlijke teams hangen.
De scheiding heeft een functie, maar kent ook een keerzijde
Dat betekent niet dat de grens tussen medisch en commercieel zou moeten verdwijnen. Die rollen hebben allebei hun eigen verantwoordelijkheid en die scheiding blijft belangrijk.
Maar er zit wel een verschil tussen duidelijke rollen en volledig gescheiden werelden.
Want zodra teams vooral binnen hun eigen processen, meetings en projecten opereren, ontstaat het risico dat inzichten versnipperd raken. Dan worden projecten vanuit verschillende invalshoeken opgezet zonder dat perspectieven echt samenkomen. Of er ontstaan interne discussies pas op het moment dat projecten eigenlijk al lopen.
Ook richting zorgprofessionals merk je soms dat die afstand voelbaar is. Een arts stelt een inhoudelijke vraag tijdens een gesprek met een commercieel team, maar het antwoord moet later alsnog via medical verlopen. Begrijpelijk vanuit compliance, maar het laat tegelijkertijd zien hoe zorgvuldig afgebakend die werelden inmiddels zijn geworden.
En hoe groter die afstand intern wordt, hoe moeilijker het vaak wordt om gezamenlijk naar dezelfde uitdagingen te kijken.
De praktijk vraagt steeds vaker om verbinding
Want zorgverleners hebben geen boodschap aan interne organisatiestructuren. Zij kijken naar wat relevant is voor hun praktijk, hun patiënten en hun dagelijkse besluitvorming.
Daarom werkt het in projecten vaak het sterkst wanneer verschillende perspectieven vroeg samenkomen. Niet om rollen te vervagen, maar om beter te begrijpen wat er speelt in het veld en welke vragen er leven bij stakeholders.
In marktonderzoek zien we bijvoorbeeld regelmatig dat medische teams en commerciële teams andere prioriteiten hebben in wat zij willen ophalen. Pas wanneer die perspectieven naast elkaar gelegd worden, ontstaat een vollediger beeld van de praktijk.
Hetzelfde geldt voor strategische keuzes, materialen of ondersteuning richting zorgverleners en patiënten. Hoe beter teams intern begrijpen welke signalen er bij elkaar binnenkomen, hoe sterker uiteindelijk de aansluiting wordt op de praktijk.
Interne alignment bepaalt vaak externe impact
Veel organisaties investeren veel tijd in externe stakeholder alignment. Begrijpelijk, want het zorglandschap vraagt om samenwerking tussen veel verschillende partijen. Maar alignment begint ook al intern.
Want wanneer medische, commerciële en andere teams onvoldoende van elkaar weten wat er speelt, ontstaan gemakkelijk losse initiatieven, versnipperde inzichten en uiteenlopende interpretaties van dezelfde praktijk.
Dat betekent niet dat iedereen overal over mee moet beslissen. Wel dat organisaties sterker worden wanneer perspectieven elkaar eerder weten te vinden.
Want uiteindelijk werken die teams, ondanks verschillende verantwoordelijkheden, aan hetzelfde doel: betere ondersteuning van zorgprofessionals en uiteindelijk betere zorg voor patiënten.
En precies daarom is het misschien tijd om niet alleen te kijken naar de muren waar men buiten tegenaan loopt, maar ook naar de muren die soms intern zijn ontstaan. En misschien begint sterkere samenwerking in healthcare soms minder bij nieuwe structuren of processen, en meer bij simpelweg vaker samen naar dezelfde praktijk kijken.
